Laatste Meningen

10-23-2008 | Catharina B| 0 reacties

Op 31 maart 1930, ben ik geboren in een katholiek gezin in het zuiden des lands.


Het katholieke geloof hield je in het ‘gareel’, op zondag 2 keer naar de kerk, geen seks voor het huwelijk en tal van andere regeltjes en wetten. Daarnaast werd je bijgebracht dat er maar 1 godsdienst deugde en dat was natuurlijk het katholieke geloof. Met protestanten of joden, als ze al in de omgeving woonden, had je geen contact. Zo werd ik ‘gevormd en gekneed’ in het diepe zuiden.

Deze ‘overtuiging’ nam je natuurlijk ook mee als je het huis verliet, in mijn geval op mijn 30ste, toen ik ging trouwen. Daarna kwamen er kinderen, twee zonen en voldeed je aan je plicht als katholieke huisvrouw. Natuurlijk versoepelden mijn man en ikzelf de katholieke regels enigszins voor onszelf en de kinderen, je wilt toch met je tijd mee. Verder ging het leven rustig door in het geïsoleerde dorpje waar wij woonden. Iedereen liep in het gareel zoals ‘het hoorde’, en probeerde er bij te horen en vooral niet anders te zijn.
Ik kan mij nog goed de dag herinneren waarop een medewerksters van een homo-emancipatie organisatie mij belde tijdens het koken. Op de vraag of ik homoseksuelen in mijn omgeving kende, reageerde ik fel en afwijzend, daarmee wilde ik niets te maken hebben en gooide de telefoon neer. Geïrriteerd ging ik weer verder met mijn aardappelen en vlees.

23 augustus 1989 zal ik nooit meer vergeten, op die dag kwam mijn jongste zoon ‘thuis’ van een vakantie in Portugal. Na enkele dagen gaf hij aan weer naar Amsterdam te vertrekken waar hij inmiddels woonde. Ik vond het prettig om mijn zoon een paar dagen in huis te hebben en vroeg hem waarom hij zo snel weer weg wilde. Na een korte aarzeling gaf hij aan bij zijn nieuwe geliefde te willen zijn. Opgetogen vroeg ik naar haar naam, waarop ik de naam van een man te horen kreeg. De wereld van zowel mijn man als van mijzelf stortte in, wat, hoe, waarom? Wat hebben wij ‘fout’ gedaan, waarom is onze zoon homoseksueel?

Nu jaren later besef ik wat wij ‘fout’ hebben gedaan. Net als veel ouders verwachtte ik dat mijn jongste zoon zou voldoen aan het ideale heteroseksuele plaatje: trouwen, kinderen krijgen. Ook al waren de tekenen van een homoseksueel kind wellicht duidelijk, nooit hebben we ook maar een keer overwogen dat onze zoon ‘anders’ zou kunnen zijn. Al snel besefte ik dat ik mijzelf moest openstellen wilde ik mijn zoon niet kwijt raken. Ik sta er nu nog van versteld hoe snel ik zijn homoseksualiteit op mijn 59ste levensjaar accepteerde, en daar ook nu nog trots op kan zijn. Zijn huidige relatie, meer dan 10 jaar met dezelfde man, is gebaseerd op liefde en wat kan daar nou verkeerd aan zijn. Door dit acceptatieproces ben ik heel anders tegen een heleboel andere zaken aan gaan kijken. Zo probeer ik niet bevooroordeeld te zijn richting mensen, godsdiensten en culturen waar ik geen weet van heb. Tegenwoordig op mijn 78ste denk en loop ik dan ook wat minder mee in het gareel, ik ben tenslotte geen schaap.

Catharina B
 



Jouw Reactie
Je naam :
Je e-mailadres :
 
Title Van Je reactie :
Je reactie :
   
Vul hiernaast de twee woorden in :
Over Ons

Onbekend maakt onbemind. Tolerance United wil de wederzijdse communicatie tussen homos en hetero's verbeteren.

Onze Projecten

Een postercampagne die ten doel heeft om homoseksualiteit binnen levensbeschouwelijke kring op een positieve manier bespreekbaar te maken.

Contact
Pers

Tolerance United krijgt gelukkig veel media aandacht voor haar projecten. Wij werken graag mee en staan altijd klaar voor het beantwoorden van vragen.

Neem voor meer informatie contact met ons op via telefoonnummer 06-45781437.

Persbericht Geloof in Liefde >>
Recente berichten in de Media >>